Modellenwerk

Hallo, Juliette hier. Ik ben een student die begeleiding krijgt van Stumass. Naast mijn studie, werk ik wel eens samen met fotografen als model. Dat is erg leuk, maar ook heel erg vermoeiend. Je bent namelijk een hele dag eraan kwijt. Voorbereiding, reizen, de hele dag met iemand op stap die je vaak niet of niet erg goed kent, geconcentreerd foto’s maken en vervolgens weer terug naar huis reizen. Na zo een dag ben ik helemaal op. Fotoshoots doen, is een fijne vorm van zelfexpressie voor mij. Op de foto’s kan ik emoties neer zetten die ik in het dagelijks leven in alle drukte niet goed kan uiten.

Deze foto is een van de resultaten van een shoot in oktober met de fotograaf Rob Langerak. Ik vind deze foto heel erg mooi en interessant. Het beeldt goed een deel van mijn autisme uit, vind ik. Er staan allemaal random dingen die totaal niks met elkaar te maken hebben, maar omdat ze in een lijn/rij-patroon staan, lijken ze toch bij elkaar te horen. Dat is hoe deze wereld soms voor mij voelt. Random dingen die samen in een plaatje zijn gepropt, maar die toch allemaal op zijn plek vallen en een mooi geheel vormen.

Fotograaf: @paulhallmannphotography – Model: Juliëtte de Koff

Noot: Foto is vanwege een technisch probleem geupload in lage resolutie en daardoor helaas niet 100% scherp.

Advertenties

Uitstapje de Efteling IVA 2018

We waren ‘n weekendje met de IVA groep naar de Efteling geweest en was erg leuk en gezellig. De droomvlucht is prachtig, carnaval festival blijft leuk en piranha was erg leuk en ik en R. en M. was erg nat geworden vooral als het warm is buiten en de sprookjesbos is ook leuk alleen een verkeerde route erin gegaan want bij sprookjesbos was we in een uitgang erin gelopen plaats van ingang. Spookslot is ook leuk en griezelig, alleen jammer dat fata morgana en bobslee dicht was maar de rest was geslaagd. Het Symbolica is erg mooi gemaakt echt prachtig net ‘n echt magie vol wonderen! Aquanura is ook mooi om te zien maar in de avond is Aquanura nog mooier! Raveleijn was erg spannend vol met actie en volks van Laaf blijft ook leuk. Het was een geslaagde gezellige dag!

iva efteling

Geschreven door M. van IVA.

 

Onverwachte dingen

Je wilt naar een belangrijke bespreking op je werk en je band is lek of je trein rijdt niet en hierdoor dreig je te laat te komen. Herkenbaar, die onverwachte dingen waar je je in eerste instantie geen raad mee weet? De een heeft er meer moeite mee dan de ander. Hoe flexibel ben jij? Hoe ga jij om met onverwachte dingen? Ik houd mezelf voor dat ik in de loop van de tijd flexibeler ben geworden en beter met onverwachte dingen om kan gaan.

Een van mijn gewaardeerde collega’s  in Breda maakt altijd grappen over mijn mate van flexibiliteit. Ik bestel altijd dezelfde Club Sandwich (groot, bruin) voor onze afdelingslunch op vrijdag, is dat nou echt heel raar? Ik raakte dan ook lichtelijk van slag toen we een keer bij een andere zaak de lunch bestelden, want daar hadden ze niet hetzelfde broodje. Het zijn de onverwachte dingen die bij mij voor een zekere mate van paniek zorgen. Het lijkt dan alsof er kortsluiting ontstaat in mijn ‘autistische’ brein.

Een collega belde mij een dag van tevoren of ik mee wilde presenteren, omdat iemand anders had afgezegd. Totaal overrompeld heb ik ja gezegd, overtuigd van mijn flexibiliteit. De rest van de dag was ik totaal van slag. Gelukkig ging de presentatie goed, dat ik daarvoor een halve dag en een hele nacht aan niks anders meer kon denken, doet er dan niet toe.

Oh, en dan heb ik het nog niet gehad over het beterschapsboeket dat ik kreeg van mijn lieve manager. Ik kwam thuis en zag een briefje van de bloemist. Ze waren aan de deur geweest met een boeket. Ik snapte er niets van, ik had niks besteld. Dan maar bellen naar de bloemist.

‘Ja, iemand anders heeft dat voor u besteld.’

‘Vooruit dan maar, ik kom het wel halen.’

Als ik ophang bedenk ik dat ik had moeten vragen hoe groot het was. Ach, dacht ik, dat valt wel mee en het past wel in mijn fietstas. Nou, nee dus. In paniek een veel te dure vaas gekocht daar, want zelf heb ik die niet. Uiteindelijk met de bloemen in de hand naar huis gefietst.

De volgende uitdaging was het schuin afsnijden van de stengels. De bloemen lagen verspreid over de werkplank in de keuken. Dikke paniek, want ik had geen geschikt(e) mes of schaar. Al huilend belde ik mijn moeder die me richting de Action stuurde en me kalmeerde door te zeggen dat de bloemen niet op dezelfde manier als in het boeket in de vaas hoefden. Na een hoop gestuntel stond alles min of meer in de vaas, maar ik was er nog steeds niet echt gelukkig mee. Waarom was ik hierdoor zo van slag? Waar was mijn flexibiliteit nu?

Wat doe jij als jouw band lek is of je trein niet rijdt? Hoe flexibel ben je dan? Kun je het zelf oplossen of loop je vast? Ben je bereid hulp van een ander in te schakelen en/of te aanvaarden? Het zijn de onverwachte dingen.

Deze blog is geschreven door een cliënt van IVA – 24 jaar.

 

Een andere kijk op de wereld…

foto 1

Als architectuur student maak ik graag foto’s van strakke lijnen en vormen. Ik denk dat je met de foto van het Barbican mijn “stijl” wel kan duiden. Het Barbican is een wooncomplex in brutalistische stijl gemaakt in voornamelijk beton. In deze foto ligt de focus op de strakke lijnen en het dramatische perspectief. Daarnaast vind ik zelf de hoek mooi die gemaakt word met, volgens mij een loopbrug, die aansluit op het gebouw.

glasgow

De foto van The Glasgow Science Center oogt vriendelijker dan het Barbican. Wederom een duidelijke geometrische vorm maar omdat deze geen strakke hoeken heeft oogt het vriendelijker ondanks het harde stalen materiaal. Daarnaast was deze afsnijding een bewust keuze. De vorm lijkt de foto rechts onder binnen te komen en naar achter weg te lopen alsof het een golf is. Ook de verhouding tussen object en achtergrond sprak mij aan. In de fotografie spreken ze vaak van een 1:3 verhouding, ik denk dat de verhouding object achtergrond hier wel aardig aan voldoet, misschien is dit waarom de verhouding mij aansprak.

national british museum

In de foto gemaakt in The National British Gallery  zie je de sterke geometrie in het plafond en spel van licht en schaduw dat hier gevormd word. Maar deze foto licht vooral uit hoe ik probeer te voorkomen dat mensen op mijn foto’s staan. Want het was zeker druk in dit museum neem dat van mij maar aan. Des te blijer was ik toen ik deze plek vond die de hoogte punten van het museum uitlicht maar toch verlaten is. Het is een zithoek in het café die volgens mij gereserveerd was. Ik denk dat ik om meerdere redenen geen mensen in mijn foto’s wil. (1) Ik heb geen controle over ze, ik maak foto’s in het openbaar dus zij kunnen overal en nergens mijn frame binnen komen lopen. (2) Hierdoor is het dus erg lastig om een foto symmetrisch of een strakke lijn te krijgen. (3) Mensen trekken vaak de aandacht in een foto, het leid af van de architectuur zelf.

thoronet

De foto gemaakt in het klooster van  Le Thoronet wat ik bestudeer voor mijn studie staat voor het proces van een foto maken. Voor elke foto die je ziet heb ik er waarschijnlijk wel 10 gemaakt en soms meer. Misschien hield ik de camera net iets scheef, speelde ik met verschillende instellingen voor diafragma en sluitertijd of bijvoorbeeld perspectief. Zelfs daarna worden foto’s in Adobe Photoshop nog bewerkt. Waarbij het vooral gaat om bij draaien, zorgen dat de lijnen die recht moeten zijn daadwerkelijk recht zijn. Ik heb namelijk geen statief en zou dit ook niet praktisch vinden om mee te nemen omdat ik mijn trips vaak te voet doe. Daarnaast kan het regelmatig gebeuren dat de grond niet waterpas is. Op fotografie trips loop ik te voet door een stad of gebouw met alleen mijn camera en misschien een extra accu. Maar deze foto is zo’n foto die voortkwam uit eigenlijk nog “verkeerde” instellingen. Waarschijnlijk had ik hiervoor foto’s gemaakt van een donkerdere ruimte, hierdoor kreeg ik dit effect van het licht dat naar binnen viel door het raam. Eigenlijk een geluk bij een ongeluk, want de bewoners van dit kloosters, Cisterciënzer monniken, geloven dat licht God representeert. In deze foto word dit dus eigenlijk goed gesymboliseerd, je ziet het licht (God) binnenvallen in de kerk van het klooster.

Ik denk dat deze vier foto’s een vrij duidelijk beeld geven van mijn fotografie. Vaker hoor ik van bekenden dat ze vinden dat ik een goed oog heb voor lijnen etc. Misschien komt dit voort uit mijn autisme en misschien niet. Maar eigenlijk doet dat er niet toe 😉

Student Stumass – 24 jaar.

Solliciteren met ASS

Vanuit de begeleiding werd ons gevraagd om een blog te schrijven over hoe het is om te leven met autisme op het gebied van werk of school of andere dingen. Aangezien ik vorig jaar een stage gezocht heb, heb ik besloten hierover te schrijven. Het doel van deze blog is om mensen een beeld te geven hoe het is om te solliciteren met ASS, en wat de dingen zijn die hier voor mij bij kwamen kijken.

Laat ik beginnen met een korte introductie met relevante informatie. Ik ben Jeroen, ben 20 jaar en begin het komende studiejaar aan het vierde en laatste jaar van mijn HBO-ICT-studie. Aan het eind van het tweede jaar moest ik voor mijn studie een stage zoeken in een duo. Het vinden van dit duo was voor mij niet lastig, omdat ik een studiegenoot heb waar ik veel van mijn huiswerk mee doe.

School had dit ingericht in de vorm van opdrachten waarvan je de opdrachtgever kon contacteren, waarna je kon vragen naar een sollicitatiegesprek. Vanuit mijn school is er een coördinator pASSend werk die mensen met ASS helpt met het zoeken naar stage- en afstudeerplekken. Ik wilde het in eerste instantie zelfstandig proberen en we hebben daarom gesolliciteerd bij drie bedrijven. Het eerste bedrijf had al studenten gevonden, maar voor de andere twee bedrijven werden we uitgenodigd voor een gesprek.

Ik nam deze gesprekken heel serieus. Ik had namelijk de mindset dat ik moest laten zien wat ik allemaal kon. Het was ook iets nieuws, waardoor het erg spannend was. Daarom hadden wij van tevoren een handleiding gevolgd van een gevraagde programmeertechniek, en dit vervolgens op beide cv’s gezet. Dit viel natuurlijk door de mand. Ik ben ook iemand die bij eerste gesprekken met meerdere mensen het moeilijk vind aan het woord te komen en mij daarin te uiten. Mijn eerste indruk achterlaten is dan oppervlakkig.

Het eerste gesprek was bij een relatief klein bedrijf die veel spontaniteit stimuleerde en waar de sfeer erg losjes was. Dit knapte mij eigenlijk best af, omdat ik koetjes en kalfjes en sociale gesprekken lastig en spannend vind. Het tweede gesprek was bij de politie, wat een vrij strakke organisatie is. Wij moesten voor het politiebureau gaan staan en op de telefoon bellen zodra wij er waren. Wij kwamen uiteindelijk vijf minuten te vroeg aan en belden toch maar alvast.

Toen wij binnengelaten werden, werden we geleid naar de kamer waar het gesprek zou zijn. De persoon die ons binnengelaten had, moest vervolgens nog iets halen waardoor wij met een andere medewerker van de politie alleen gelaten werden. En ja, wat moet je dan doen? Hij stelde ons vragen, maar het lukte mij niet om een goed gesprek te doen, omdat ik het lastig vind om het koetjes en kalfjes-gesprek te doen. Ook bij dit gesprek kwam ik lastig aan het woord. Mijn stagezoek-genoot was veel aan het woord. Het gesprek liep daarom in mijn ogen slecht.

Na een paar dagen kregen we van beide organisaties te horen dat wij het niet geworden waren. De politie gaf ook nog een reden: ze vonden dat ik te weinig aan het woord was geweest. Dit vond ik jammer, maar we moesten toch door. Ik heb mij daarom alsnog aangemeld bij de coördinator pASSend werk. We waren inmiddels over de deadline heen. Na dit gesprek moesten wij open sollicitatiebrieven en cv’s opsturen, waarna zij een geschikt bedrijf zou zoeken. Dit lukte.

Bij dit sollicitatiegesprek kwam al vrij snel naar voren dat dit iemand was die ervaring had met ASS. Hij stelde me op zijn gemak en gaf mij de kans te praten. Hij gaf ook al vrij snel aan dat er bij zijn bedrijf wel plek was. Dit stelde mij gerust en ik heb uiteindelijk bij dit bedrijf stage gelopen, gevolgd door vakantiewerk die zomer.

Als ik nu terugkijk, zou ik het in het algemeen op dezelfde manier doen, als ik nog een keer een stage zou moeten zoeken. Het is in mijn ogen niet slecht om te kijken of je dingen op eigen benen kunt doen. Ik heb vanaf het moment dat ik dacht dat ik het zelf niet meer kon, hulp ingeschakeld. Het is voor je persoonlijke ontwikkeling altijd belangrijk om uitdagingen aan te gaan.

Dingen die ik wel anders zou doen, zouden bijvoorbeeld zijn dat je nooit vaardigheden op je cv moet schrijven die je niet beheerst. Hierdoor val je namelijk vaak door de mand. Daarnaast heb je er alleen maar baat bij dat je een correct beeld van jezelf achterlaat. Dat schept namelijk de juiste verwachtingen.

Loslaten…

Alweer een poos geleden werd ik benaderd door de begeleidster van mijn zoon of ik iets zou willen delen over de ervaring als ouder met Capito. Nou dat wil ik wel! Maar waar begin ik dan mee? Ik had geen idee en bleef ‘hangen’ in die vraag. Nu maar gewoon achter het toetsenbord gekropen en de ‘stoute schoenen’ aangetrokken.

Onze zoon (nu 24 jaar) was nét 21 jaar toen hij bij Capito kwam. Het traject er naar toe was er een van flink wat beren op de weg. We waren namelijk al vanaf kort na zijn start op mbo via een andere organisatie van waaruit hij toen begeleiding ontving op zoek naar een plek voor hem bij begeleid wonen. Ergens hoorde ik van Stumass en via Stumass kwamen we bij Capito.

Zoals telkens bij nieuw zorg ging er ook nu een heel traject aan vooraf van intakegesprek (in Arnhem) en een hoop administratief geregel. Wat zou het fijn zijn als dát wat eenvoudiger kon! Mjah, daarvoor moeten we bij de overheid zijn. Op een gegeven moment volgde een kennismakingsgesprek op de locatie in Eindhoven. Hét moment waarop zoonlief zichzelf mocht laten zien en waarop hij een begeleidster te zien kreeg … en uiteraard enkele studiootjes mocht zien. Wonder boven wonder ervoer zoonlief meteen een ‘klik’.
Een poos later volgde kennismaking met de groep. Uiteraard moest daar ook een klik zijn.

Loslaten
April 2015 was het zover: hij kon de studio van zijn keuze betrekken. Spanning! maar ook een soort feest-stemming bij zoonlief. En bij mij? tja … ik wíst het niet zo goed. “Mijn manneke” vloog uit. We hadden er al een paar jaar naar toe geleefd, dus écht vreemd was het niet. Zowel een gevoel van opluchting (nu mag ik wat meer loslaten en me concentreren op andere mooie dingen) en een gevoel van ‘Helluuuup’ (de jongste vertrekt als eerste … en hoe dóe je dat: loslaten?).

Als voorbereiding op uit-huis-wonen had zoonlief zowel thuis als op zijn middelbare school al leren koken. Thuis moest hij minstens 1x per week voor de maaltijd zorgen. Inclusief het boodschappen doen. Ook was hij ondertussen gewend om zijn eigen was te doen: wassen, drogen, vouwen/strijken. Op een vaste dag in de week mocht ik niet in de buurt van die apparaten komen. Administratieve zaken heeft hij (met wat begeleiding uiteraard) ook zelf uitgezocht via internet. WC-poetsen hoefde hij thuis niet, maar had hij al wel geleerd op school … oh hoe fijn het speciaal voortgezet onderwijs J

Toen het moment daar was van voorbereiden op de verhuizing en het uiteindelijke verhuizen zelf hebben de begeleidster van toen en ik hem flink achter de vodden gezeten. Zoek op internet naar een vloer, kijk wie er nog gordijnen heeft, lampen op de badkamer zouden ook wel handig zijn. Wat reisjes naar IKEA en KARWEI en ACTION verder had hij echt alles wat nodig was om te kunnen beginnen. Het vriendje van zijn zus, die interieur timmerman is, heeft geweldig geholpen met het leggen van laminaat. Superstrak gelegd.

Loslaten … bluhhh. En tóch is het goed. Goede en duidelijke afspraken gemaakt met zoonlief en met de leiding. Godzijdank was de relatie tussen zoonlief en mij goed, zodat hij mij altijd … nou jah … bijna altijd in vertrouwen heeft durven nemen. Hij vond het dan ook fijn als ik op de hoogte gehouden zou worden van vorderingen in begeleiding. En de begeleiding vond het fijn dat ze zo ook af en toe konden informeren naar hoe zoonlief in bepaalde situaties reageerde. Die wisselwerking, zoals ik dat ervaren heb, was erg prettig.

Zoonlief kwam in het 3e leerjaar van zijn MBO-opleiding bij Capito en heeft de maximale tijd daar (meer dan) volgemaakt. Het is hem en mij zo goed bevallen dat hij ervoor gekozen heeft om zijn beleiding van bij Capito te vragen of zij ook ambulant kon en mocht begeleiden. Hij woont sinds april dit jaar “echt” zelfstandig. Niet meer in Eindhoven, maar terug in Helmond waar hij geboren en getogen is. Mede dankzij de ervaring bij en met Capito is deze overgang prima verlopen en lukt het hem om met ambulante begeleiding en een béétje hulp van mama zelfstandig te wonen.